سپ بـافی، در انتظـار اخـذ مهـر اصـالت یـونسکـو

یکی از صنایع دستی شهرستان لارستان و بخش اوز «سپ بافی» است. سپ بافی یکی از شاخصه های اصلی هنر حصیر بافی است. در این مناطق به دلیل وجود درختان مختلف خرما (نخل) و فراهم بودن برگ نخل که در محل به آن پِش (pesh) می گویند هنر بافتنی حصیر از قدیم الایام بسیار رایج بوده است. در لارستان، مردم روستای چاه نهر در سپ بافی بسیار مهارت دارند. در سپ بافی همانطوریکه گفته شد از برگ نخل استفاده می شود. همچنین مقداری «نی» که در محل به آن «نیگ» می گویند. برش داده و سپس با رنگ های قرمز و سبز رنگ آمیزی کرده و به سپ زیبائی خاصی می دهند. سپ در اندازه های کوچک، متوسط و بزرگ بافته می شود.

یکی از مهمترین استفاده های سپ در محل نگهداری از نان های محلی است. سپ بافی در جنوب استان فارس به ویژه لارستان و بخش اوز در قدیم رایج بوده است. اما امروزه این صنعت بومی کم کم به دست فراموشی سپرده شده است.

هنر سپ بافی که از جمله صنایع دستی لارستان محسوب می شود توانسته است گواهینامه برتری اصالت صنایع دستی کشور را به خود اختصاص دهد. این نشان ملی گامی نخست برای ارسال و دریافت مهر اصالت از سازمان جهانی یونسکو است. چون در قدم اول باید صنایع دستی هر منطقه برای دریافت مهر اصالت یونسکو دارای نشان ملی آن کشور باشد و چون سپ بافی دارای اصالت بوده و بافت آن منحصر به منطقه لارستان است موجب شده که نشان ملی دریافت و برای اخذ مهر اصالت به یونسکو (سازمان علمی و فرهنگی سازمان ملل متحد ) ارسال شود.

یکی از شرایط اخذ نشان ملی، عدم آسیب رساندن به محیط زیست است و چون برگ نخل، تجزیه پذیر و قابل بازیافت است بنابراین به محیط زیست آسیبی نمی رساند و دوم اینکه این صنعت بومی، منحصر به فرد و فقط در لارستان بافته می شود و از نظر نقش های اصیل و رنگ های ایرانی و سنتی نیز قابل توجه است. که این موارد باعث گردید تا نشان ملی دریافت و برای اخذ مهر اصالت به یونسکو ارسال گردد.

منبع: ماهنامه داخل پروازی هما شماره 134 اردیبهشت 1396